嗰個客走咗之後，我成日都諗起佢講嘅嘢。 「我等咗廿年，等嘅只係一個『我敢』。」 我坐喺位度，望住自己隻手臂。 白白淨淨，乜都冇。 我一直以為呢個叫「正常」。 但正常係咩？ 係咪「唔好得罪人」？係咪「跟大隊」？係咪「唔好做任何會令人望多你一眼嘅事」？ 我唔知。 過咗幾日，我同阿樂食飯。 佢坐喺我對面，撩緊碗麵。 我望住佢手臂上面嗰朵玫瑰，由手腕延伸到手肘。 我已經望過好多次，但今次我望嘅方式唔同咗。 我唔係喺度諗「點解你要搞成咁」，而係喺度諗「你點解夠膽」。 「你以前有冇驚過？」我問。 佢抬起頭望住我，好似我問咗一個好奇怪嘅問題。 「驚咩？」 「驚人哋點睇你。」 佢望住我，望咗一陣，然後話：「有呀。」 「咁點解仲要紋？」 佢擰低頭，繼續食麵，然後講咗一句：「因為我等唔切。」 我望住佢，等佢繼續講。 「我十七歲嗰陣，已經想紋。」佢話，「但嗰陣我驚。驚阿媽鬧，驚學校唔鍾意，驚第時搵唔到工。我等咗三年。二十歲嗰陣，我終於同自己講：如果我再等，我等幾耐？」 佢望住我，眼神好定。 「我唔想等到四十歲，先後悔自己冇早啲做。」 我冇出聲。 我望住佢手臂上面嘅玫瑰，突然覺得，我以前一直覺得佢「衝動」，但原來佢係諗咗三年先決定。 佢嘅紋身，唔係衝動。係佢嘅選擇。 嗰晚返到屋企，我企喺鏡前面，拉起自己件衫袖。 我望住自己隻手臂，白白淨淨，乜都冇。 我試想像，如果上面有一朵花，會係點？ 我閉上眼，諗：如果我再等，我等幾耐？ 我等緊咩？ 等一個「合適嘅時候」？等一個「唔會後悔」嘅保證？ 我知道，呢個時候，可能永遠都唔會嚟。 （待續。）