星期五夜晚，佢返到嚟，我坐喺廳。 枱面放住兩樣嘢。 一張超商收據。 一疊cap圖。 佢望住枱面，冇出聲。 「你坐低。」我話。 佢坐低。 「我知你啲嘢。」我話，「你係自己講，定係要我逐樣講？」 佢望住我，眼神由「疑惑」變成「防禦」。 「你睇咗我電話？」佢問。 「你冇鎖。」我話。 「我有鎖。」 「你鎖咗，但你嘅密碼係我生日。」 佢冇出聲。 我將收據推過去。「上個禮拜三，你話加班。但你七點零八分喺信義區。」 佢望住張收據，冇郁。 我將cap圖推過去。「你同佢傾咗一個月。由『今日忙唔忙』到『瞓唔著，突然諗起你』。」 佢望住啲cap圖，終於郁咗一下。 「佢只係一個同事。」佢話。 「你同同事講『我想你』？」 佢冇答。 我等佢。 佢終於講：「我同佢冇嘢。」 「你當我係傻嘅？」我話。 佢望住我，眼神由「防禦」變成「求饒」。 「對唔住。」佢話。 我望住佢，冇出聲。 「對唔住。」佢重複。 我企起身。「你瞓梳化。」 我行入房，關門。 我企喺門後面，心跳好快，但塊面冇表情。 我終於等到佢講「對唔住」。 但我發現，我並冇覺得好過啲。 （第四話完。）