之後嗰個星期，佢瞓梳化。 我哋冇傾過計。 佢每日返工、放工、返嚟、瞓。我每日返工、放工、返嚟、瞓。 我哋喺同一間屋企，但好似兩個租客。 有一晚，佢敲門。 「可唔可以傾吓？」 我開門。 佢企喺門口，望住我。「我delete咗佢。」 我冇出聲。 「我以後唔會再搵佢。」 我望住佢，心入面諗：你delete咗佢，但唔係因為你唔想再搵佢，而係因為我發現咗。 但我冇講出口。 「好。」我話。 佢望住我，好似等緊我講多啲。但我冇。 佢轉身，行返梳化。 我關門。 我企喺門後面，望住個門柄，心入面諗：佢delete咗佢，但我冇delete到。 我知，我唔會再信佢。 但我亦都知，我唔會離開佢。 至少而家唔會。 我上床，瞓低，望住天花板。 我仲係睇到嗰條裂痕。 但而家我唔再覺得佢似一條河。 我覺得佢似一條線——一條將「之前」同「之後」分開嘅線。 我合埋眼。 聽日，我會繼續返工、繼續煮飯、繼續同佢一齊住。 但我知道，我已經唔係之前嗰個我。 （完。）